Wersja twojej przeglądarki jest przestarzała. Zalecamy zaktualizowanie przeglądarki do najnowszej wersji.

STRES W ŻYCIU DZIECKA 

Czym jest stres?

Kiedy jakieś zdarzenie, bądź sytuacja sprawia, że odczuwamy silny niepokój, albo zakłóca bieg codziennego życia, mówi się, że doświadczamy stresu. 


Najczęstsze przyczyny stresu u dzieci
:

  konflikty w domu, szkole, grupie rówieśniczej;
  wszelkie zmiany, których szybki przebieg uniemożliwia dostosowanie się ( wypadek, śmierć w rodzinie);
  przesadne współzawodnictwo; 
  nierealistyczne oczekiwania rodziców względem dzieci; 
  zła sytuacja rodzinna ( rozwód, alkoholizm, emigracje rodziców); 
  przejście z przedszkola do szkoły; 
  zbyt duża ilość zajęć dodatkowych; 
  kontakt z przemocą (telewizja, komputer); 
• 
klasówki, odpytywanie przy tablicy, egzaminy. 

Objawy stresu u dziecka
:

  bóle i zawroty głowy;
  dolegliwości żołądkowe;
  zgrzytanie zębami;
  brak apetytu;
  kłopoty ze snem;
  omdlenia;
  moczenie się;
  drżenie ciała;
  brak koncentracji;
  negatywna samoocena;
  częste nieuzasadnione wybuchy gniewu.

    Wszystkie te objawy mogą świadczyć o tym, że dziecko przeżywa poważne problemy. Jeżeli rodzic zauważy takie reakcje powinien spróbować ustalić ich przyczyny, rozmawiając z dzieckiem. Jeżeli to się nie uda, konieczna jest pomoc specjalisty – psychologa. 

    Stres towarzyszy każdej dużej nowości w życiu dziecka. Pamiętajmy, że nie można dziecka tylko krytykować, gdyż zaburza to jego samoocenę. Nie można też za dużo chwalić, bo gdy napotka w życiu trudności – załamie się. Należy akceptować dziecko w rodzinie, szkole, środowisku, takim, jakim ono jest. Jako rodzice – czuwajmy nad dzieckiem dyskretnie, okazując mu pomoc, życzliwość, zrozumienie, a przede wszystkim miłość. 

 

CZY DZIECI MOGĄ ŻYĆ BEZ STRESU?

    Stresu z życia dziecka wyeliminować się nie da. Można natomiast podjąć działania skutecznie zmniejszające jego zakres. 

    Stres pełni funkcję stymulującą, dynamizującą wszelkie poczynania człowieka. Jest jednak także potencjalnym czynnikiem zagrażającym jego rozwojowi, szczególnie wtedy, gdy człowiek nie potrafi radzić sobie z jego przedłużającym się trwaniem. 

    Wielu uważa, że stres dotyka wyłącznie dorosłych, ale tak nie jest. U dzieci często można zauważyć stany lękowe, niepokój, smutek. Zwykle nie mają one swoich przyczyn tylko i wyłącznie w szkole. To, co dzieje się na podwórku, w grupie rówieśniczej, w domu rzutuje na samopoczucie małego człowieka. 

Czy można uchronić dzieci przed niepotrzebnym stresem związanym ze szkołą?

    Myślę, że w znacznej mierze tak. Starajmy się, aby rozpoczęły one naukę bez żadnych uprzedzeń i przedstawiania szkoły jako źródła przyszłych kłopotów. 

Utrzymujmy stały kontakt z wychowawcą klasy dziecka, śledźmy jego postępy, wspierajmy rozwój zdolności, ewentualne problemy rozwiązujmy na bieżąco z pomocą nauczyciela czy pedagoga szkolnego. 

    Nie utwierdzajmy dziecka w przekonaniu o braku jego zdolności do niektórych przedmiotów, a przekonujmy, że bardzo dużo można osiągnąć pracą. Stwórzmy dziecku jak najlepsze warunki nauki, zabawy i odpoczynku. 

Warto wiedzieć, że:
   dzieci wciąż krytykowane uczą się potępiać;
   dzieci wychowane w atmosferze wrogości uczą się walczyć;
   dzieci wzrastające w ciągłym strachu uczą się bać;
   dzieci ośmieszane uczą się nieśmiałości;
   dzieci w pełni aprobowane uczą się lubić samych siebie;
   dzieci akceptowane uczą się odnajdywać w świecie miłość;
   dzieci otrzymujące dość zachęty uczą się śmiałości.

 

Opracowała:
Agnieszka Giecołd
pedagog szkolny

Polityka dotycząca plików cookies

Ten serwis korzysta z plików cookies do przechowywania informacji na twoim komputerze.

Czy akceptujesz?